Waarom heb je een diagnose nodig?

Ik heb sinds een aantal maanden een nieuwe psycholoog, die mij onderzoekt met betrekking tot ASS. Tijdens de intake gaf hij al aan verbaasd te zullen zijn als er géén ASS uit het onderzoek komt. Tijdens het daaropvolgende gesprek bekeken we de uitslag van de vragenlijst, ook daar kwamen veel kenmerken van ASS naar voren. Hij vroeg me: “waarom heb je een diagnose nodig?” want hij kon me zo ook wel vertellen dat ik autistisch ben. De beste man probeert me alleen maar te helpen en gerust te stellen, en wetende dat hij een specialist is doet het dat ergens wel. Maar tegelijkertijd schreeuwt mijn brein: “hij kan het niet weten want het is nog niet volledig onderzocht volgens de richtlijnen die horen bij het ASS onderzoek.”

Maar om de vraag te beantwoorden; een diagnose is nodig omdat ik al decennialang rondloop binnen de GGZ. Van label naar label wandel, van behandelingen naar opname bij Traumacentrum Nederland. En toch sta ik hier nog altijd met lege handen en een diepongelukkig hoofd. Het klopt, het blijkt dat ik erg veel autistische kenmerken heb (anders had ik ook niet om diagnostisch onderzoek gevraagd). Kenmerken van autisme hebben wel meer mensen, dat geeft nog altijd geen duidelijkheid en daarmee ook niet het recht om ernaar te handelen en mijn grenzen aan te geven.

Duidelijkheid is er pas op het moment dat het onderzoek is uitgevoerd en ik een verslag voor mij heb waarin tot detail wordt onderbouwd waarom ik autistisch ben en in welke mate (niveau). Dat had ik destijds voor mijn dochter nodig en dat heb ik nu voor mezelf nodig.

Geen vermoedens maar zekerheid. Pas dan ben ik (hopelijk) in staat om mijn grenzen aan te geven en om te leren mezelf te accepteren zoals ik ben. Want vooralsnog vergelijk ik mezelf met de neurotypische mens, iets wat vermoedelijk compleet oneerlijk naar mezelf is.

Wat van binnen in mij woedt is een storm vol zelfhaat. Overigens is ook dat geen gek verschijnsel bij vrouwen met vooral late autisme diagnoses. Toch brandt er ergens een klein lichtje van hoop. Hoop dat het klopt en dat er een diagnose komt die me eindelijk verder helpt, met de juiste hulp en ruimte om echt te gaan leven.

Maar voordat ik dat kan, moet er bevestiging zijn.